De hernieuwing van driehonderdvijfenzestig

Het is een beetje een cliché maar elk jaar wensen wij elkaar het beste voor het nieuwe jaar. En driehonderdvijfenzestig dagen later doen we het opnieuw. 🙂

Die herhaling is nochtans belangrijk: het geeft ritme aan de gebeurtenissen van het leven. En ritme is zingevend: kijk maar naar poëzie of naar muziek, zonder ritme valt alles uit elkaar in zinledige fragmenten. Het ritme zorgt voor hernieuwing wat een fundamenteel natuurverschijnsel is. De dag volgt op de nacht, de ene week op de andere, de ene maand… het ene jaar… Lees verder De hernieuwing van driehonderdvijfenzestig

Waarom buigen we?

Eén van de eerste dingen die een nieuwe bezoeker aan ons centrum opvalt zijn de vele buigingen die we uitvoeren – een gebaar dat wij gassho noemen: al dan niet met de handpalmen tegen elkaar gedrukt, hellen we met heel het bovenlichaam voorover. Velen ervaren dit gebaar als bevreemdend en niet tot onze cultuur behorend. Lees verder Waarom buigen we?

’t is met héél ons lichaam dat we beoefenen

Over de centrale plaats van het lichaam in onze beoefening.

De tekst is gebaseerd op twee mondelinge onderrichtingen (kusen genaamd) gegeven in de dojo van Halle op 12 en 19 mei 2018. De tekst is hierbij lichtjes aangepast.

Beluister ook de opname van het onderricht tijdens de zazen van 15 mei integraal op Soundcloud die dezelfde thematiek anders verwoordt: https://soundcloud.com/konradmaquestieau/t-is-met-heel-ons-lichaam-dat-we-beoefenen
Lees verder ’t is met héél ons lichaam dat we beoefenen

Wat is wijsheid voor een zenboeddhist? – deel 2

Los van het zwart/wit denken

Ik merk dat mensen soms nood hebben aan een soort houvast om hun beoefening te evalueren om te “weten” waar ze zich precies bevinden op de weg die leidt van illusie naar ontwaken of van illusie naar wijsheid.

Het grootste probleem dat we hierbij ondervinden, is dat we zo moeilijk in slagen uit dat fundamenteel dualistisch denken te treden: we stellen constant de illusie tegenover het ontwaken, het relatieve tegenover het absolute. We zien de zaken meestal zwart of wit: het ene of het andere.
Lees verder Wat is wijsheid voor een zenboeddhist? – deel 2

Ilja Leonard Pfeijffer is helemaal zen

In zijn Brieven uit Genua (2016) schrijft de Nederlandse auteur Ilja Leonard Pfeijffer over de kunst van Aikido o.a. het volgende – p. 520

Al deze op het oog onbenullige handelingen zijn essentieel als voorbereiding op de training. Ze vormen een noodzakelijke rite de passage. Ze helpen je om de beslommeringen van het dagelijkse leven achter je te laten en binnen te treden in een nieuwe wereld. Ze creëren nederigheid en aandacht. En die nederige aandacht voor details, die zanshin heet, is datgene wat je in staat stelt om te leren, datgene wat je in leven zal houden op het slagveld en datgene waaraan je in het dagelijks leven misschien het meeste hebt. Ik heb geleerd om af te wassen wanneer ik de afwas doe. Ik heb geleerd om geconcentreerd te zijn wanneer ik koffiezet. Ik heb geleerd dat het belangrijk is om zelfs de nederigste klusjes die ik doe goed te doen. Hoe denk ik ik het ooit voor elkaar te krijgen om een literair meesterwerk te schrijven, een roman of een gedicht dat beklijft, als ik niet eens de concentratie kan opbrengen om mijn aanrecht schoon te maken zonder dat er kruimeltjes blijven liggen? Zanshin is datgene wat ze je bijbrengen als je in de leer gaat bij een zenklooster. Hoe denk je ooit de kosmos te kunnen begrijpen als je de aandacht niet kunt opbrengen om de binnenplaats te vegen? Want meer dan dat valt er niet te begrijpen van de kosmos. Het vegen van de binnenplaats is alles wat je hoeft te leren. Als je in staat bent met volledige aandacht bij je taak te zijn in het hier en nu, heb je alles geleerd wat er te leren valt. Multitasken is de grootste nonsens die er bestaat, en de ziekte van deze tijd. In volledige aandacht voor één enkel ding manifesteert zich de ware wijsheid.

de binnenplaats van de tempel vegen